Trening autogenny i hipnoza jako metody psychoterapii


W roku 1646 po raz pierwszy opisano przypadek zahipnotyzowania koguta. Pracę naukową nad hipnozą rozpoczął Hypolyte Bernheim w roku 1880 Hypolyte Bernheim. Stał się on wiodącym badaczem tego zjawiska do tej pory nie traktowanego poważnie i nazywanego zazwyczaj „sztuczką”. Sprzeciwił się on dotychczasowym poglądom twierdzącym, że tylko histerycy ulegają hipnozie. Jednym z uczniów Hypolyte’a był Zygmunt Freud -twórca psychoanalizy. Francuski psycholog i farmaceuta Emilie Coue wprowadził metodę psychoterapii, samodoskonalenia i kojenia przez autosugestię lub samodzielną hipnozę. Sensację wywołała jego książka „Samo opanowane przez świadomą autosugestię” wydana w roku 1920. Coue opracował też nową metodę autosugestii poprzez powtarzanie słów lub obrazów do podświadomego umysłu.

Jego mantra „Z każdym dniem, pod każdym względem, czuję się coraz lepiej.” (Tous les jours, à tous points de vue, je vais de mieux en mieux) znana jest do dziś. W roku 1932 Johannes Heinrich Schultz wydał książkę „Trening autogenny – samoodprężenie przez koncentrację”. Opisywała ona techniki relaksacji neuromięśniowej polegającej na wywoływaniu przez autohipnozę stanu zbliżonego do autohipnozy czy medytacji wewnętrznej. Schultz zastosował techniki wykorzystywane w jodze i medytacji zen pomijając jednak ich aspekt religijny.

Trening autogenny stosuje się przy nerwicach, chorobach psychosomatycznych, położnictwie, dolegliwościach hormonalnych, zaburzeniach foniatrycznych, stomatologii oraz przy drobnych zabiegach chirurgicznych. Elementy treningu autogennego znajdują swoje zastosowanie w pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo.