Biegunka


Ostra biegunka o nagłym początku, występująca u osoby dotychczas zdrowej, jest najczęściej wywołana przez wirusy, bakterie i ich toksyny lub pierwotniaki. Zazwyczaj przebiega ona z gorączką, wymiotami oraz bólami mięśni i głowy. Jest to choroba krótkotrwała (1-3 dni) o przebiegu samoograniczającym się. Badania kału w celu wykrycia czynników zakaźnych nie są koniecznie dlatego, że powrót do zdrowia trwa krócej niż analizy. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której zachorowania występują masowo. Wówczas obowiązują zasady i rygory ustalone przez służby sanitarno-epidemiologiczne. W biegunkach o ciężkim przebiegu, z krwią w stolcach lub przeciągających się ponad 5 dni, konieczne jest badanie kału i krwi oraz rektoskopia.

Leczenie ostrej biegunki polega na leżeniu w łóżku i przyjmowaniu środków objawowo hamujących biegunkę. Ograniczenia dietetyczne są o zbędne o tyle, że w pierwszym dniu choroby występuje i tak wstręt do jedzenia. Ze względu na utratę płynów z powodu biegunki i wymiotów należy wypijać dużo płynów.

Przewlekła biegunka. Każda przewlekła biegunka, ciągła lub epizodyczna trwająca tygodnie lub miesiące, wymaga przeprowadzenia specjalistycznych badań. Jest to szczególnie ważne zwłaszcza wówczas, gdy biegunce towarzyszy gorączka, chudnięcie, krew w stolcu lub anemia.
Biegunka bez tych objawów, występująca u osób w dobrym stanie ogólnym i zwykle w pierwszej połowie dnia, jest najczęściej wyrazem niegroźnych zaburzeń czynnościowych. Ich przyczyną jest nieprawidłowa kurczliwość jelit. Podobnie może przebiegać biegunka w następstwie wybiórczej nietolerancji niektórych pokarmów, np. krowiego mleka. Kliniczny przebieg biegunki nie może być jednak podstawą do wykluczenia innych chorób, takich jak zapalenia, uchyłki, nowotwory czy choroby bakteryjne.